Mijn moeder was net 1 maand overleden toen ik als 11 jarig meisje de eerste keer ongesteld werd. Het leek alsof mijn lichaam mijn voornemen had gevoeld, waarin ik had besloten dat ik nu dus de vrouw des huizes moest worden.
Die bewuste avond dat ik mijn eerste bloeding ontdekte, was ik met mijn familie bij vrienden op bezoek. Ik wist dat ik niet dood ging en ook geen enge ziekte had, maar wat er nou werkelijk aan de had was, was me toch niet echt duidelijk. Ik fluisterde mijn vader in het oor wat er aan de hand was en de blik in zijn ogen zal ik nooit vergeten. De boodschap werd meteen doorgefluisterd aan mijn 2 grote broers en we vertrokken naar huis. De moeder van mijn beste vriendin was intussen gealarmeerd en stond op de stoep met maandverband en een reep chocolade.
Ik weet het nog als de dag van gisteren dat zij mij, met tranen in de ogen in de armen sloot, me feliciteerde met mijn vrouw zijn en mij daarna inlichtte over de stand van zaken.
Lees dit hele artikel op SOOF! Heb je de app al gedownload op je smartphone of computer?
