Miskraam, het kind wat ik zo wenste
Bewust ouderschap,  Everyday Mommyday

Mag ik het al vertellen?

Ik ben moeder van 3 kinderen. Het hadden er ook 6 kunnen zijn, ware het niet dat 3 beginnende zwangerschappen eindigden in een miskraam. 6 keer extreem verheugd, 6 keer tegen mezelf gezegd dat ik niet te blij moet zijn omdat het ook nog mis kan gaan en 3 keer dát moeten leren loslaten wat in mijn hart al zo bij mij hoorde.

Aan het werk

Ik weet het nog als de dag van gister dat ik wakker werd uit mijn narcose. De operatie was goed geslaagd. Mijn darmen zaten niet meer aan elkaar vastgeplakt en de chocoladecyste ter grote van een sinaasappel was weg. De endometriose was flink bezig geweest, maar mijn eileider kon voor nu bespaard blijven. Wilde ik graag zwanger worden, dan was nu het moment om aan het werk te gaan, zei de behandelend gynaecoloog.

Twee maanden later deed ik een zwangerschapstest en jawel, een ieniemienie, nauwelijks herkenbaar streepje bevestigde dat ik zwanger was. Het huis was te klein, zo blij was ik! Ik kon zwanger worden en ik zou in juni moeder worden van zo’n heerlijk, knuffelig minimensje. De papa in spé kwam met een tas vol cadeautjes thuis, ik kocht het eerste rompertje en vertelde aan iedereen die het horen wilde over ons geluk.

Afscheid nemen

miskraam gedichtHet bezoek vier weken later bij de echoscopist liep prima. Ze zag weliswaar nog niet zoveel, maar ze was niet negatief en ik begreep toen nog niet dat dat een reden was om mij lichtelijke zorgen te gaan maken.

Dat deed ik drie weken later wel toen ik opeens midden in de nacht overvallen werd door enorme krampen in mijn buik. Ik wist het meteen, dit is niet goed! Mijn lieve man woonde sinds twee maanden weer in Duitsland (ik zou in mijn zwangerschapsverlof volgen) en dus belde ik mijn vader in grote paniek.

In het ziekenhuis bleek dat er niets meer over was van mijn zo zeer gewenste kindje. Diep verdrietig stapte ik vanuit het ziekenhuis in de auto en reed een helse, vier uur durende rit, met bloederige stops naar Duitsland om daar het slechte nieuws te brengen.

We horen het graag als het gelukt is

Als meisje leren we altijd dat je goed moet oppassen; let op, voor je het weet ben je zwanger! Dat je in de praktijk niet van 1 zoen zwanger wordt en 90% procent van de beginnende zwangerschappen eindigt in een miskraam, daar praten we dan niet over. Gelukkig merken we van die 90% niet zo veel, want de meeste zwangerschappen eindigen zo vroegtijdig dat het gewoon een normale menstruatie lijkt. Maar al die keren dat we al wel zo zijn gaan houden van die kleine kiem in ons lijf en daar afscheid van moeten nemen is een groot, vaak verzwegen verdriet.

Het zit diep ingebakken dat je een miskraam voor jezelf houdt. We horen het wel als je met succes zwanger bent geworden! Het zal wel aan mijn karakter liggen, maar ik heb van dat idee nooit zoveel begrepen. Praten is de beste remedie tegen verdriet. En dat is wat ik ook deed.

Praten

Miskraam we wensen ons een kindDe paar dagen dat ik treurig onder mijn dekens verstopt zat of mijn krampen in het warme water van de douche weg liet masseren door mijn lief, vertelde ik wat ik meemaakte aan mijn familie, aan mijn vriendinnen en aan de school waar ik op dat ogenblik werkte.

Het hielp om te praten, want zo kon ik erin berusten dat het niet aan mij lag. De miskraam werd veroorzaakt door een foutje in de natuur en lag niet aan het feit dat ik stress had gehad in de afgelopen dagen, dat ik teveel auto had gereden, dat ik te pittig gegeten had of seks had gehad.

Eveneens ontdekte ik dat veel mensen om mij heen zelf een miskraam hadden gehad of zeker wel een paar mensen kenden die een miskraam hadden gehad. Ik was dus niet perse de falende wensmoeder, maar 1 van vele, er was dus hoop.

Ons geheimpje

Natuurlijk verschillen we allemaal in de behoefte om te praten over ons verdriet. Ik snap dat sommige mensen liever in beperkte kring over hun prille zwangerschap vertellen, zodat als het mis gaat, ook slecht die kleine kring op de hoogte moet worden gesteld van het verlies.

Toch vind ik het maatschappelijk eigenlijk jammer dat verdriet een zo niet graag geziene en getoonde emotie is. Verdriet hoort nou eenmaal bij het leven en het zou, wat mij betreft een veel minder negatieve lading hoeven hebben.

Zwangerschapsdiscriminatie

Veel mensen houden de zwangerschap ook geheim vanwege de angst op zwangerschapsdiscriminatie. Is het niet schandalig en eigenlijk onbegrijpelijk? We zouden toch veel liever jonge vrouwen en mannen met een kinderwens kunnen omarmen. Het gaat tenslotte om de volgende generatie en op een paar uitzonderingen na, kennen we toch allemaal de wens om ons voort te planten? Ben lief voor elkaar, toon begrip, steun de kinderwens met je medemenselijkheid en laat geld niet de drijfveer achter alles zijn.

Ik had geluk met een leidinggevende en collega's op werk die mij ondersteunden. Ik mocht me in de weken na de miskraam ongelukkig voelen, ik mocht rouwen, opkrabbelen en verder gaan.

Een opvallend taboe

Het is opvallend in een land als Nederland, waar bijna niets een taboe is, dat het open gesprek over miskramen ontbreekt. Een miskraam is de meest voorkomende complicatie bij een zwangerschap en toch hebben we liever dat het niet te veel aandacht krijgt. Het doodzwijgen van miskramen schijnt pas na de 2e wereldoorlog een gewoonte te zijn geworden. In een schijnbaar maakbare wereld, waar bijna alles mogelijk lijkt, kan het ook niet anders dan dat je aan jezelf begint te twijfelen als een zwangerschap eindigt in een miskraam. Beter erover zwijgen dus.

Toekomst

Zwanger na een miskraamHet kleine hoopje cellen in mijn buik, was niet enkel een hoopje cellen. Ik was zwanger, er was al een naam en er was een toekomst. En opeens was alles weg. Een droom in duigen waarvan ik dik een week, elke dag, bij elke gang naar het toilet een stukje afscheid nam.

Gelukkig kreeg mijn kinderwens vleugels toen ik een paar maanden later weer zwanger was. Dit keer met succes. En ondanks de onzekere eerste weken, mocht ik 40 weken later mijn eerstgeborene zoon in mijn armen sluiten.

Twee keer meer, elke keer tussen de geboortes van mijn kinderen, had ik een valse start. Maar ik had geleerd, het goed zou komen. Rouwen hoefde ik niet meer zo heftig. Het was eerder een grote teleurstelling waar ik mee om moest leren gaan. En dat kon ik, ik had tenslotte een kind én de wetenschap dat miskramen in dit leven er nou eenmaal 'bij horen'.

Openheid helpt!

Ik deel deze ervaringen omdat ik graag wil bijdragen aan het open gesprek over miskramen. Daarbij verwacht ik niet dat iedereen zo open daarover moet zijn als ik dat ben. Het is wel een keus en mij heeft die openheid goed gedaan. Het is niet leuk om te vertellen over de pijn die je moet doorstaan, over de schaamte, over je schuldgevoel, over het je vies voelen en over het grote verdriet om dat kleine begin. Het is niet leuk, maar het helpt wel!

3 reacties

  • Suzanne

    Lieve Eveline, wat goed dat je hier zo open over bent! Dat ben ik zelf ook altijd geweest.
    Ik was zwanger van een tweeling toen ik in de 12de week afscheid moest nemen van het broertje van mijn prachtige dochter. Wat heb ik daar een verdriet over gehad ook al kreeg ik veel te horen dat het zo moest zijn en dat ik blij moest zijn dat er tenminste nog 1 over was gebleven… Hoezo moest ik daar blij om zijn!? Ik moest afscheid nemen van een droom, van een piepklein levend wezentje dat in mij groeide. Bij elke mijlpaal van mijn dochter dacht ik, hoe zou hij het gedaan hebben, hoe zou hij eruit gezien hebben?
    Praten was voor mij heel goed en nu 23jaar later denk ik er nog steeds geregeld aan.

    • Lotte

      Wat fijn dat je hier aandacht aan besteedt…
      Vijf keer in 19 jaar was ik zwanger.
      3 prachtige zonen lopen hier rond. Van 19,14 en 7 jaar…
      10 jaar geleden lieten we onze derde zoon geboren worden na 22 weken zwangerschap toen duidelijk werd dat hij niet levensvatbaar was door trisomie 18…ik schreef er een boek over
      Mijn laatste zwangerschap kwam als een verrassing nu een jaar geleden en eindigde na 1.5 weken vreugde in een miskraam…
      Ik was in de war en wist niet goed hoe ik me hier over voelde….
      Ik schreef dit gedicht toen de uitgerekende datum in zicht kwam :

      Je had hier bijna mogen zijn
      In mijn armen
      Ons verwarmen
      Met de charme die hoort bij pasgeboren zijn
      De zachte haartjes, bolle wangen
      Opgekrult lijfje
      Uren samen hangen
      In het grote bed
      Samen met de grote broers
      Kijken hoe je zachtjes beweegt
      Je mondje dat ons laat weten
      Dat het rijd is voor eten.
      Uitrekken, niezen, gapen
      Steeds maar slapen
      Bij iemand op schoot
      Die je veiligheid bood
      De zon op je snoetje
      Kusjes, zoveel kusjes tot ze op zijn
      Knuffels, zoveel warme knuffels van
      Iedereen die je lief heeft
      Die blij is dat je leeft
      Dat je bij ons bent gekomen…

      Het zijn slechts dromen
      Zijn slechts beelden
      Diep vanuit mijn hart
      Diep vanuit mijn lege platte buik
      Want je komt niet in onze armen
      Niet in ons warme grote bed
      We zien je niet opgroeien
      Zien niet de pret
      In je oogjes wanneer je ontdekt
      Dat je de liefste, grappigste broers
      Hebt gekozen om mee op te growien
      Mee te knuffelen te stoeien
      Die je aan het lachen maken
      Het niet kunnen laten
      Je aan te raken
      Wanneer je slaapt
      Want je bent zo lief, zo mooi
      Zo prachtig in je hele zijn..
      Hartepijn

      • EvelineClignett

        Lieve Lotte,
        Dank je voor je berichtje hier en jouw openheid!
        Op Facebook delen andere moeders hun ervaringen. Misschien wil je hen ook jouw gedichtje meegeven…
        Liefs, Eveline

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: